Ervaringsverhalen

 Mijn ervaring met Craniosacraal behandelingen – april 2017
Ik ben 75 jaar en ben in het afgelopen jaar denk ik vaker bij hulpverleners geweest dan in mijn hele daaraan voorafgaande leven samen.
Ik ben geopereerd aan borstkanker en heb al langer dan een jaar heftige rug- buikpijn die maar niet overgaat, ondanks talloze therapeutische behandelingen. Uiteindelijk komt er wat verbetering door behandelingen in de Scoliosekliniek in Zwolle. Echt pijnvrij ben ik nog steeds niet, maar ik denk dat ik genoegen moet nemen met dit resultaat. Totdat ik van iemand hoor dat ze veel baat heeft gehad bij cranio sacraal therapie. Ik zoek op internet en kies intuïtief voor Marleen. Een verademing! Ze geeft me alle ruimte om mijn verhaal te vertellen, ik word er helemaal rustig van. De behandeling is zacht en liefdevol. Terwijl ze haar handen op mijn rug en buik legt, kan ik me helemaal ontspannen en krijg beelden van een blok beton dat aan mijn rug hangt. Ook zie ik grijs/zwarte vlekken waarvan ik meteen weet dat het met verdriet te maken heeft. Van andere therapeuten kreeg ik steeds het advies veel te bewegen, Marleen zegt me dat ik juist rust moet nemen! Meer rust, ook overdag tussen de bedrijven door. Ze zegt dat ik me dat zelf moet gunnen: ai een pijnlijk punt! Ik volg haar advies op, doe ook de oefeningen die ze me geeft en na drie behandelingen ben ik practisch pijnvrij!
 

Mijn ervaring als moeder.

Mijn naam is Eva Saris. Ik ben de trotse moeder van zoon Mika (4 jaar) en dochter Puck (9 maanden.) Met Puck ben ik een aantal keer bij Marleen in behandeling geweest. Hier wil ik jullie graag meer over vertellen.

Puck is geboren op 12-11-12. Het was een snelle bevalling. Alles ging goed met haar.
Al snel zag ik dat Puck zich erg kon overstrekken. Op advies van de kraamverzorgster hebben we dat doorbroken door Puck klein te maken. Puck was een onrustige slaapster vanaf het begin. We hebben haar vanaf dag 3 op haar zij laten slapen omdat ze op haar rug totaal geen rust kon vinden. Dit mag eigenlijk niet meer bij deze kleine kinderen dus zijn we Puck gaan inbakeren. Dit gaf haar iets meer rust. Maar Puck bleef toch onrustig met slapen.
De eerste maanden denk je.”.ja het hoort erbij”. Maar toen Puck eenmaal de leeftijd en gewicht had om door te kunnen slapen en dit gebeurde niet, begonnen we ons toch af te vragen wat er dan toch aan de hand kon zijn. Puck ging goed s’avonds naar bed en vanaf een uur of 1 werd ze wakker en moest dan veel huilen. In bed zag ik dat ze zich erg over links overstrekte. Ik vond het er ook altijd uitzien alsof ze niet wist hoe ze een fijne houding kon aannemen. Niks hielp, als ik haar eruit haalde om te troosten vond ze dat wel even fijn, maar ze was ook vaak zo moe dat ze eigenlijk gewoon wou slapen. Maar ook naast mij in bed of in mijn armen lukte dit niet.
Mensen om me heen wisten het allemaal wel beter; “Laat haar maar eens huilen”, hoorde ik veel, maar mijn moedergevoel zei anders…
Totdat Puck een oorontsteking kreeg. Dit verklaarde een hoop voor mij. Ze overstrekte zich om de pijn in haar oren weg te halen en als je lang ligt gaan je oren meer zeer doen.
Na een antibioticakuur leek Puck beter dan ooit tevoren. Ze was vrolijk, sliep beter en ze leek duidelijk beter in haar vel te zitten.
Maar dit duurde nog geen week of de nachtelijke onrust kwam terug……Wij hebben toen een afspraak gemaakt bij de KNO-arts. We waren er van overtuigd dat Puck last van haar oren had en buisjes de oplossing waren.
Op een maandag ging mijn man naar de KNO-arts. Toen hij me belde was ik er van overtuigd dat hij zou zeggen; “ze krijgt buisjes”…maar nee hoor, er was niks te zien.
Marleen is mijn collega op revalidatiecentrum De Vogellanden. Ik vertelde haar mijn verhaal en zij bood aan om eens naar Puck te kijken. Vooraf stelde ze me vragen als, “was Puck al vroeg sterk in de nek, heeft ze moeite met haar ontlasting”. Op 9 van de 10 vragen kon ik ja zeggen.
Daarna is Marleen Puck gaan behandelen. Ik heb met open mond zitten kijken. Ik weet niet wat er gebeurde, maar Puck gaf zich helemaal aan Marleen over en ging zoals Marleen dat zegt; “”het helemaal zelf aan”. Puck was boos, verdrietig maar ik zag wel dat ze op een of andere manier Marleen vertrouwde en zo een band schiep. Het grappige is ook dat Puck best eenkennig is, maar nooit verlegen is geweest naar Marleen terwijl ze haar maar weinig zag. Het leek net of Puck wist dat Marleen haar ging helpen…..
Na de eerste behandeling heb ik voor het eerst sinds 2 maanden een nacht doorgeslapen. Puck was vrolijker en draaide de volgende dag voor het eerst om haar as. Daarbij sliep Puck altijd overstrekt naar links en slaapt ze nu zowel naar links als naar rechts. Marleen heeft Puck nog 2 maal behandeld en ik heb een compleet ander meisje thuis die goed in haar vel zit en zich stukken beter ontwikkeld doordat ze duidelijk beter in haar vel zit. Nu zie ik ook dat Puck voorheen wel te pas was, maar vlak. Nu zie ik een vrolijke ondernemende baby. De nachten verlopen rustiger. Puck kan sneller een fijne houding vinden als ze even wakker word en ik zie dat het overstrekken totaal verdwenen is……ik kan niet in woorden uitleggen hoe dankbaar ik ben. Ik kan nu eindelijk optimaal genieten van mijn kleine meid!!!!

Thanx Marleen!!!

Ervaringsverhaal van een moeder over haar zoon:

Wij zijn met ons zoontje Sil van 1,5 jaar bij Marleen geweest. Sil is een lief enthousiast mannetje, heeft veel energie en kan ontzettend goed zelf spelen. Totdat zijn broertje Sem werd geboren. Ik ben in het ziekenhuis bevallen na een keizersnee. Hierdoor moest ik 5 dagen in het ziekenhuis blijven. Leg dat maar eens uit aan een kindje van anderhalf, zonder besef van tijd of wat een ziekenhuis is. Elke morgen wanneer hij wakker werd liep hij alle kamers van het huis door; “mama? mama? mama!!!”. Hij is uiteraard bij z’n broertje en mij op bezoek geweest maar dat hielp niet veel.

Sil moest niets van Sem weten en wilde niet meer door mij aangeraakt worden. Hij had ineens driftbuien, dan lag hij plat op de grond te huilen en konden we totaal niet tot hem doordringen, ook zat hij soms zielig in een hoekje te huilen en was vreselijk bang als één van ons ook maar 1 minuut de kamer uitliep. Bang dat we niet meer terugkwamen. We herkenden onze lieve Sil totaal niet meer en wilden hem zo vreselijk graag helpen. Maar dat is erg moeilijk omdat hij nog niet kan praten. Was hij boos, bang of verdrietig? Of misschien alle drie?
Iemand wees ons op Marleen, ze had gezien wat Marleen al eens voor anderen had gedaan en we hebben zo snel mogelijk de afspraak gemaakt. Na een gesprek met haar over wat Sil voor gedrag vertoonde gingen we naar de behandelkamer waar Marleen Sil bij haar op de behandeltafel neerlegde. Eén hand op zijn hoofdje en één op z’n buikje. En hoe bijzonder…. hij kroop helemaal in elkaar, terug in de foetushouding. Sil begon onbedaarlijk te huilen, al z’n verdriet en daarna ook wat boosheid kwamen eruit. Hij was zo dapper, hij ging de confrontatie aan en wat had ik het er moeilijk mee om Sil zo te zien. Maar tegelijk besefte ik dat dit het beste was wat we hem konden geven.

Hij kon niet bij al z’n verdriet/boosheid komen maar had er al heel wat verdriet uitgebruld totdat het zoveel energie gekost had dat hij in de armen van Marleen op de tafel in slaap viel. We hebben met Marleen besloten hem nog een behandeling te laten ondergaan zodat hij ook z’n laatste restje boosheid nog kwijt kon.
Maar wat een verschil was er al na de eerste behandeling! Hij was een stuk rustiger, had weer de aandacht voor z’n speelgoed, was niet meer zo boos op mij en z’n broertje en sliep stukken beter. En na de tweede behandeling hadden we onze ‘oude Sil’ weer terug. Wat zijn we daar nog steeds dolgelukkig mee.

Af en toe had (en heeft) hij nog eens een moeilijk momentje maar dat is natuurlijk volstrekt normaal bij een peutertje wat zijn grenzen nog aan het verkennen is.
En nu? Sil is net 2 geworden en wanneer er iemand in de buurt van z’n broertje komt roept hij heel hard; “SEM IS MIJ!” en dan overlaad hij hem met knuffels en kusjes.

Ervaringsverhaal van een moeder over haar baby:

Dankbaar.
Dat is het meest geschikte woord wat bij mij opkomt als ik terugkijk of de behandelingen die onze dochter Femm heeft gehad bij Marleen.
Femm was een meisje wat enorm onrustig was, sliep erg slecht, vond het moeilijk om zich over te geven en was heel prikkelbaar. Je zag in haar ogen ook echte onrust en ze was enorm op haar hoede. Op een gegeven moment kom je in een vicieuse cirkel terecht en gelukkig kwamen we op dat moment met Marleen in contact.
Marleen heeft Femm een aantal keren behandeld. Tijdens de behandelingen uitte Femm veel woede en vervolgens verdriet, maar na iedere behandeling zagen we een positieve verandering bij Femm. Ze kreeg steeds meer rust, ging beter slapen, werd veel vrolijker en de blik in Femm haar ogen werd ook steeds rustiger. Je zag haar echt veranderen en ze kon zich steeds beter overgeven. Tijdens de laatste behandeling is ze opnieuw geboren en daar ben ik nog steeds enorm van onder de indruk. Als ik daaraan terugdenk krijg ik nog steeds kippenvel. Marleen is een geweldige therapeut. Ze heeft Femm in alle rust en zachtheid behandeld. Daarnaast is Marleen een enorm inlevende en warme vrouw die tijdens de behandelingen alles blijft afstemmen met Femm maar ook met mij. Het mooie van de behandelingen is dat het lichaam het zelf doet en er niets geforceerd wordt. Wij zijn Marleen zo dankbaar want dankzij haar behandelingen hebben we een hele gelukkige dochter gekregen.

Ervaringsverhaal van een volwassene:

Moe.
Alles kost moeite.
Ik drijf mezelf op over mijn grenzen heen.
Want ik ben niet zó!
Alleen er is iets…innerlijke onrust, een niet goed zijn.
Signalen van buitenaf zie ik, maar ik doe er niets mee.
Ik kom bij Marleen, en tijdens de eerste behandeling kwam veel oud verdriet boven.
Ik voel buikpijn en maagpijn tijdens de behandeling. En moest dat goed voelen, goed doorvoelen.
Er kwam van de huisarts een diagnose: burnout.
Waarvan? Waardoor? IK WEET HET NIET!!
Tijdens een behandeling zag ik een beeld van een brandend haardvuur….en voelde me, van binnenuit, ijskoud.
Het beeld ging over in een Noordpoollandschap, ik stond daar alleen, en voelde een warmte door me heen, een alles omvangende warmte, tevredenheid en verwondering.
Op dat moment wist ik niet wat ik hiervan moest denken.
Als na verloop van tijd de oorzaak van mijn opgebrand zijn boven komt, kan ik de situatie verstandelijk beredeneren.
Maar hoe voelt het?
Ik heb weer leren voelen hoe pijn, verdriet, onzekerheid en woede voelt.
Emoties moeten beleefd worden, en niet worden onderdrukt. Dat kan je alleen als je voelt. Doordat ik weer voel, beleef ik intens het leven. En in een poolgebied alleen….als je goed in je vel zit….kan je van binnenuit warmte voelen, die ook nog eens kan uitstralen!